غزل ۲۶ - دلم را بود از آن پیمان گسل امید یاریها

دلم را بود از آن پیمان گسل امید یاریها
به نومیدی کشید آخر همه امیدواریها ۱

رقیبان را ز وصل خویش تا کی معتبر سازی
مکن جانا که هست این موجب بی اعتباریها ۲

به اغیار از تو این گرم اختلاطیها که من دیدم
عجب نبود اگر چون شمع دارم اشکباریها ۳

به سد خواری مرا کشتی وفا داری همین باشد
نکردی هیچ تقصیر، از تو دارم شرمساریها ۴

شب غم کشت ما را یاد باد آن روز خوش وحشی
که می‌کرد از طریق مهر ما را غمگساریها ۵