شماره ۴۵۲ - خواستم بینم رخت را لن ترانی گوشدی

خواستم بینم رخت را لن ترانی گوشدی
آبرو بر باد دادم بسکه آتش خوشدی ۱

ماهمه کوریم وبی نوریم آنکوچشم داشت
دیدودانست اینکه اندر جلوه از هر سو شدی ۲

تیغ بر رویت ز ابرویت کشیده چشم تو
یافتم اکنون که از بهر چه جوشن موشدی ۳

صید دل را شاهبازی گر به رفتاری چو کبک
چنگل شیری ز مژگان گر به چشم آهوشدی ۴

لوحش الله گلستانی گشته ای پا تا به سر
سروقامت غنچه لب گلچهره نسرین بو شدی ۵

رستم ایران و حسن و دلبری می گفتمت
چشم بددور از رخت می بینمت بر زوشدی ۶

جز گنه ازما نمی آید ز بس هستیم بد
وز تو جز بخشش نمی شاید ز بس نیکوشدی ۷

شانه می گفتا به زلفش ره ندارد کس چومن
خوب ای دل در بر چوگان زلفش گوشدی ۸

یاد داری گفتمت خواهی بلنداقبال شد
درهمان روزی که با دلدار همزانو شدی ۹