خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن شعری است که در آن شاعر از احساسات خود در قبال معشوق و رنج‌هایی که از جانب او متحمل شده است، سخن می‌گوید. او از ناملایمات و جفاهایی که از معشوق دیده، شکایت می‌کند و این رنج‌ها را با تصاویر شاعرانه مانند گُل سرخ، مشک سیه، و اشک عقیق و زر بیان می‌کند.
این متن دارای مفاهیم عاطفی و احساسی عمیق است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و تشبیهات پیچیده ممکن است برای سنین پایین‌تر دشوار باشد. بنابراین، این متن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسب‌تر است.
غزل ۳۹۷ - غالیه بر عاج برآمیختی
غالیه بر عاج برآمیختی
مورچه از عاج برانگیختی ۱
بر گل سرخ ای صنم دلربای
رغم مرا مشک سیه بیختی ۲
روز فروزنده به روی و مرا
با شب تاریک برآمیختی ۳
اشک رخ من چو عقیق و زرست
تا شبه از سیم درآویختی ۴
با دل من نرد جفا باختی
بر سر من گرد بلا بیختی ۵
مورچه از عاج برانگیختی ۱
بر گل سرخ ای صنم دلربای
رغم مرا مشک سیه بیختی ۲
روز فروزنده به روی و مرا
با شب تاریک برآمیختی ۳
اشک رخ من چو عقیق و زرست
تا شبه از سیم درآویختی ۴
با دل من نرد جفا باختی
بر سر من گرد بلا بیختی ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۳۹۶ - ای آنکه به دو لب سبب آب حیاتی
گوهر بعدی:غزل ۳۹۸ - باز این چه عیاری را شب پوش نهادستی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
