غزل ۳۹۸ - باز این چه عیاری را شب پوش نهادستی

باز این چه عیاری را شب پوش نهادستی
آشوب دل ما را بر جوش نهادستی ۱

باز آن چه شگرفی را بر شعلهٔ کافوری
صد کژدم مشکین را بر جوش نهادستی ۲

در حجرهٔ مهجوران چون کلبهٔ زنبوران
هم نیش کشیدستی هم نوش نهادستی ۳

در غارت بی باران چون عادت عیاران
هم چشم گشادستی هم گوش نهادستی ۴

ای روز دو عالم را پوشیده کلاه تو
نامش به چه معنی را شبپوش نهادستی ۵

از جزع تو اقلیمی در شور و تو از شوخی
لعل شکرافشان را خاموش نهادستی ۶

از کشی و چالاکی پیران طریقت را
صد غاشیه از عشقت بر دوش نهادستی ۷

سحرا گه تو کردستی تا نام سنایی را
با آنهمه هوشیاری بی هوش نهادستی ۸