خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن شعری است که در آن شاعر به ستایش و توصیف زیبایی و فضایل معشوق خود می‌پردازد. او معشوق را به عنوان منبع آرامش، نور چشم و زندگی خود توصیف می‌کند و از زیبایی و لطافت او سخن می‌گوید. شاعر همچنین اشاره می‌کند که معشوق او به حدی زیباست که باعث حسادت دیگر زیبارویان جهان می‌شود.
این متن دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و ادبی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از زبان و اصطلاحات ادبی کلاسیک ممکن است برای سنین پایین‌تر چالش‌برانگیز باشد.
غزل ۳۹۶ - ای آنکه به دو لب سبب آب حیاتی
ای آنکه به دو لب سبب آب حیاتی
جان را به دو شکر ز غم هجر نباتی ۱
آرایش دینی تو و آسایش جانی
انس دل و نور بصر و عین حیاتی ۲
از خوبی خود غیرت خوبان جهانی
وز حسن و ملاحت صنم حور صفاتی ۳
از لطف در الفاظ بشر تحفهٔ وحیی
وز حسن در انفاس ملک وصف صلاتی ۴
اوصاف جمال تو همه کس بنداند
زیرا که تو توقیع رفیع‌الدرجاتی ۵
لولاک لما کنت امینی به حیاتی
والعیش یهنی بک اذانت ثناتی ۶
جان را به دو شکر ز غم هجر نباتی ۱
آرایش دینی تو و آسایش جانی
انس دل و نور بصر و عین حیاتی ۲
از خوبی خود غیرت خوبان جهانی
وز حسن و ملاحت صنم حور صفاتی ۳
از لطف در الفاظ بشر تحفهٔ وحیی
وز حسن در انفاس ملک وصف صلاتی ۴
اوصاف جمال تو همه کس بنداند
زیرا که تو توقیع رفیع‌الدرجاتی ۵
لولاک لما کنت امینی به حیاتی
والعیش یهنی بک اذانت ثناتی ۶
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۳۹۵ - کودکی داشتم خراباتی
گوهر بعدی:غزل ۳۹۷ - غالیه بر عاج برآمیختی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
