شاعر از کودکی خود که خراباتی و کمزن بوده سخن می‌گوید و سپس از تغییر حال خود به پارسایی و زهد می‌گوید. او به شیوه‌های قدیمی خود در نوشیدن شراب و رمز و راز اشاره می‌کند و از تغییر حال خود به شخصیتی پارسا و واصل به کرامات می‌گوید. در پایان، شاعر از دوست خود می‌خواهد که به او بوسه‌ای بدهد، اما دوستش با اشاره به زهد و پارسایی، این درخواست را رد می‌کند.
متن شامل مفاهیم عرفانی و تصوف است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به مفاهیمی مانند شراب و خرابات ممکن است نیاز به بلوغ فکری و تجربه بیشتری برای درک کامل داشته باشد.
غزل ۳۹۵ - کودکی داشتم خراباتی
می کش و کمزن و خرافاتی ۱
پارسا شد ز بخت و دولت من
پارسایی شگرف و طاماتی ۲
شیوهٔ خمر و قمر و رمز مدام
صفتی بود مرورا ذاتی ۳
آنکه والتین ز بر ندانستی
همچو بوالخیر گشت هیهاتی ۴
خوانده از بر همیشه چو الحمد
عدد سورهٔ لباساتی ۵
گوید امروز بر من از سر زهد
مثل و نکتهٔ اشاراتی ۶
دوش گفتم ورا که ای دل و جان
مر مرا مایهٔ مباهاتی ۷
گر چه مستور و پارسا شده‌ای
واصل هر گونهٔ کراماتی ۸
گر یکی بوسه خواهم از تو دهی؟
گفت: لا والله ای خراباتی ۹
ای سنایی کما ترید خوشست
دل به قسمت بنه کمایاتی ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
