غزل ۳۹۰ - ای لعل ترا هر دم دعوی خدایی

ای لعل ترا هر دم دعوی خدایی
برخاسته از راه تو چونی و چرایی ۱

با جزع تو و لعل تو بر درگه حسنت
عیسی به تعلم شده موسی به گدایی ۲

پیش تو همی گردم در خون دو دیده
می‌بینی و می‌پرسی ای خواجه کجایی ۳

گفتی که چه می‌سازی بی صبر دل و جان
جانا چه توان ساخت بدین رخت و کیایی ۴

آنکس که به سودای تو از خود نشود دور
سستست به کار خود چون بت به خدایی ۵

از جمع غلامان تو حقا که درین شهر
یک بنده ترا نیست به مانند سنایی ۶