شماره ۳۶۹ - تا هوای سرمه گشتن ز استخوانم سر کشید

تا هوای سرمه گشتن ز استخوانم سر کشید
از نگاه تند چشم او بمن خنجر کشید ۱

نیست برتر از تلاش پستی خود پله یی
گر بود انصاف، باید سنگ را با زر کشید ۲

هر سر مویم بدست صد شکست افتاده است
بر سرم تا عشق از سنگ جفالشکر کشید ۳

هر که پردازد، بحالم، گرددش در دیده اشک
خامه نقاش، تصویرم بچشم تر کشید ۴

قرب میخواهی ز حد خود قدم مگذار پیش
از ادب فانوس نور شمع را در بر کشید ۵

نیست واعظ خودنمایان را بجز غم حاصلی
صد گره افتاد در دل خوشه را، تا سرکشید! ۶