خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
در این متن، شاعر از وداع با معشوق خود سخن می‌گوید و توصیف می‌کند که چگونه دیگران با دیدن او، او را بی‌جان پنداشتند. معشوق مانند برق تیز و خندان گذشت و شاعر را مانند ابری دریده و پریشان باقی گذاشت.
متن دارای مفاهیم عاطفی و عاشقانه عمیق است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و تشبیه‌های پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
شماره ۲۲۰ - دلبر به گه وداع چون رو برداشت
دلبر به گه وداع چون رو برداشت
هر کس که مرا بدید بی جان پنداشت ۱
بگذشت چو برق تیز و خندان و مرا
چون ابر دریده جیب و دامن بگذاشت ۲
هر کس که مرا بدید بی جان پنداشت ۱
بگذشت چو برق تیز و خندان و مرا
چون ابر دریده جیب و دامن بگذاشت ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۱۹ - در نامه تو قلم چو گردن بفراشت
گوهر بعدی:شماره ۲۲۱ - تقدیر و قضا ترا چو آزرم نداشت
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
