حکایت شیخ نصر آباد که پس از چهل حج طواف آتشگاه گبران می‌کرد

شیخ نصرآباد را بگرفت درد
کرد چل حج بر توکل اینت مرد ۱

بعد از آن موی سپید و تن نزار
برهنه دیدش کسی با یک از ار ۲

دل دلش تابی و در جانش تفی
بسته زناری و بگشاده کفی ۳

آمده نه از سر دعوی و لاف
گرد آتش گاه گبری در طواف ۴

گفت گفتم ای بزرگ روزگار
این چه کار تست آخر شرم دار ۵

کرده‌ای چندین حج و بس سروری
حاصل آن جمله آمد کافری ۶

این چنین کار از سر خامی بود
اهل دل را از تو بدنامی بود ۷

وین کدامین شیخ کرد، این راه کیست
می‌ندانی این که آتش گاه کیست ۸

شیخ گفتا کار من سخت اوفتاد
آتشم در خانه و رخت اوفتاد ۹

شد ازین آتش مرا خرمن بباد
داد کلی نام و ننگ من بباد ۱۰

گشته‌ای کالیو کار خویش من
من ندانم حیله‌ای زین بیش من ۱۱

چون درآید این چنین آتش به جان
کی گذارد نام و ننگم یک زمان ۱۲

تا گرفتار چنین کار آمدم
ازکنشت و کعبه بی‌زار آمدم ۱۳

ذره‌ای گر حیرتت آید پدید
همچو من صد حسرتت آید پدید ۱۴