شماره ۲۸۲ - برد دلم را ز ره زلف سمنسای او

برد دلم را ز ره زلف سمنسای او
کرد شهید نگه نرگس شهلای او ۱

گشته به هم توأمان از خط کلک ازل
دست من و دامنش فرق من و پای او! ۲

کی بود اندر زمین در خور او مسکنی؟!
منظر چشمم بود منزل و مأوای او! ۳

گردن سرو سهی خم شده از انفعال
دیده مگر در چمن قامت زیبای او؟! ۴

فرش خرام رهش چشم امیدم بود
تا نرسد بر زمین نقش کف پای او! ۵

گر چه مسیحا به لب زنده کند مرده را
در فن احیاگری ره نبرد جای او! ۶

هر که به روز آورد شام فراق تو را
گر نه به حالش کنی رحم بود وای او! ۷

می شکند چون خزف قیمت در عدن
همچو سخن های من لعل شکرخای او! ۸

باد تو را آفرین طغرل شاهین وطن
کردی تمام از سخن وصف سراپای او! ۹