شماره ۴۳ - چو بر مزار من آید به جلوه آن قد و قامت

چو بر مزار من آید به جلوه آن قد و قامت
قیامت است قیامت، قیامت است قیامت! ۱

رهی که محمل او می‌رود ز گریه کنم گل
بود که عزم رحیلش بدل شود به اقامت ۲

ز خون همچو منی در گذر، وگرنه به محشر؛
مرا به صبر و تو را بر جفا کنند ملامت ۳

از اینکه شیشه ی دل را شکسته ای به تغافل
غمین مباش، که طفلی و نیست بر تو غرامت ۴

کشیده تیغ جفا آمدی به کشتن آذر
مکن که حاصل این کار نیست غیر ندامت! ۵