شماره ۴۲ - هر مرغ که می‌پرد ز بامت

هر مرغ که می‌پرد ز بامت
گویم، به من آورد پیامت! ۱

خونم، که چو آب شد حلالت؛
گر با دگران خوری حرامت! ۲

مپسند ستمگران به محشر
خندند به زخم ناتمامت ۳

خوش دانه به حیله میفشانی
از صید مگر تهی است دامت؟! ۴

تو خواه ببخش و خواه بفروش؛
زین کوی نمی‌رود غلامت! ۵

ای دوست! مریز خون دشمن
کز دوست کشند انتقامت ۶

شکر از آذر، شکایت از غیر؛
تا زین دو خوش آید از کدامت؟! ۷