غزل ۸۱۸ - هر زمان لاف وفایی می زنی

هر زمان لاف وفایی می زنی
آتشی در مبتلایی می زنی ۱

چون که جانی داری اندر مردگی
لاف نیکویی ز جایی می زنی ۲

بوالعجب مرغی که کس آگاه نیست
تا تو پر بر چه هوایی می زنی ۳

ماهرویی و ازین رو ای پسر
مهر و مه را پشت پایی می زنی ۴

گفته‌ای کار تو را رایی زنم
من بمردم تا تو رایی می زنی ۵

می‌زنم بر آتش عشق آب چشم
تا چرا راه چو مایی می زنی ۶

بس‌که کردم آشنا در خون دل
تا همه بر آشنایی می زنی ۷

زخمه بر ابریشم عطار زن
گر به صد زاری نوایی می زنی ۸