این شعر عاشقانه و عرفانی از عطار نیشابوری است که در آن شاعر از عشق و رنجهای آن سخن میگوید. او از دلسوزی، عهدشکنی، و تأثیرات عمیق عشق بر جان و دل سخن میراند. شاعر از زیبایی معشوق و تأثیرات آن بر عاشق میگوید و از رنجهای هجران و عشق نافرجام شکوه میکند.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند رنج عشق و هجران ممکن است برای مخاطبان جوانتر سنگین و پیچیده باشد.
غزل ۸۱۷ - خال مشکین بر گلستان می زنی
دل همی سوزی و بر جان می زنی ۱
بر بیاض برگ گل عمر مرا
هر زمان فال دگرسان می زنی ۲
صید خواهی کرد دلها را به زلف
زلف را بر یکدگر زان می زنی ۳
زان دو لعل آتشین آبدار
آتش اندر آب حیوان می زنی ۴
از لبت یک بوسه نتوان زد به تیر
کز سر کین تیر مژگان می زنی ۵
گفتهای ایمانت را راهی زنم
چون بکشتی الحق آسان می زنی ۶
در تو پیمان نیست صد عاشق بمرد
تا تو رای عهد و پیمان می زنی ۷
دامن اندر خون زند عطار زانک
تو نفس با او ز هجران می زنی ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.