شماره ۳۰ - نم نماند از تاب خورشید رخت در خاک ما

نم نماند از تاب خورشید رخت در خاک ما
چون نگرید چون بگرید دیده نمناک ما ۱

تا ز سوز سینه ما گشت پیکان تو آب
شست گرد غیر را از صفحه ادراک ما ۲

عاشقی باید چو بت از سنگ و بی باک از جفا
تا کند جوری بکام دل بت بی باک ما ۳

رام شد شمعی که چون آتش سر از ما می کشد
کرد آخر کار خود تأثیر عشق پاک ما ۴

دل بلای جان بی خود گشت و جسم بی قرار
آتشی افکند عشقت در خس و خاشاک ما ۵

گشت دل صد پاره و بهر تماشای رخت
کرد هر سو سر برون از سینه صد چاک ما ۶

گفتمش از خود فضولی را میفکن دور گفت
نیست این صید محقر قابل فتراک ما ۷