این متن بیانگر عشق عمیق و فداکاری شاعر به معشوق است. شاعر از رنجها و سختیهایی که در راه عشق متحمل شده سخن میگوید و از معشوق میخواهد که به او توجه کند و دردهایش را تسکین دهد. او از روزها و شبهایی که در فراق معشوق سپری کرده و از تشنگی و گرمای بیابان عشق سخن میگوید.
این متن حاوی مفاهیم عمیق عاطفی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، بیان رنج و فراق نیاز به بلوغ عاطفی دارد که معمولاً در سنین بالاتر شکل میگیرد.
غزل ۶۰۳ - تا ما ره عشق تو سپردیم
صد بار به زندگی بمردیم ۱
ما را ز دو کون نیم جان بود
در عشق تو هم به تو سپردیم ۲
بس روز که در هوای رویت
بگسسته نفس نفس شمردیم ۳
بس شب که چو شمع در فراقت
دل پر آتش به روز بردیم ۴
ای ساقی جان بیا که دیری است
تا در پی نیم جرعه دردیم ۵
آبی در ده که این بیابان
در گرمی و تشنگی سپردیم ۶
بی روی تو هر میی که خوردیم
خون گشت و ز روی خود ستردیم ۷
عطار مکن به درد گرمی
چون از دم سرد تو فسردیم ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.