غزل ۶۰۴ - تا دردی درد او چشیدیم

تا دردی درد او چشیدیم
دامن ز دو کون در کشیدیم ۱

با هم نفسی ز درد عشقش
در کنج فنا بیارمیدیم ۲

بر بوی یقین که بو که بینیم
زهری به گمان دل چشیدیم ۳

گه در طلبش ز دست رفتیم
گه در هوسش به سر دویدیم ۴

در عالم پر عجایب عشق
آوازهٔ او بسی شنیدیم ۵

درمان چه‌کنیم درد او را
کین درد به جان و دل خریدیم ۶

عشقش چو به ما نمود ما را
صد پرده به یک زمان دریدیم ۷

نور رخ او چو شعله‌ای زد
خود را ز فروغ آن بدیدیم ۸

دیدیم که ما نه ز آب و خاکیم
از هر دو برون رهی گزیدیم ۹

چه خاک و چه آب کانچه ماییم
در پردهٔ غیب ناپدیدیم ۱۰

چون پرده ز روی کار برخاست
از خود نه ازو بدو رسیدیم ۱۱

پیوستگیی چو یافت عطار
از ننگ وجود او بریدیم ۱۲