غزل ۶۰۲ - هر آن نقشی که بر صحرا نهادیم

هر آن نقشی که بر صحرا نهادیم
تو زیبا بین که ما زیبا نهادیم ۱

سر مویی ز زلف خود نمودیم
جهان را در بسی غوغا نهادیم ۲

چو آدم را فرستادیم بیرون
جمال خویش بر صحرا نهادیم ۳

جمال ما ببین کین راز پنهان
اگر چشمت بود پیدا نهادیم ۴

وگر چشمت نباشد همچنان دان
که گوهر پیش نابینا نهادیم ۵

کسی ننهاد و نتواند نهادن
طلسماتی که هر دم ما نهادیم ۶

مباش احوال مسمی جز یکی نیست
اگرچه این همه اسما نهادیم ۷

یقین می‌دان که چندینی عجایب
برای یک دل دانا نهادیم ۸

ز چندینی عجایب حصهٔ تو
اگر دانا نه‌ای سودا نهادیم ۹

مشو مغرور چندین نقش زیراک
بنای جمله بر دریا نهادیم ۱۰

اگر موجی از آن دریا برآید
شود ناچیز هرچه اینجا نهادیم ۱۱

اگر اینجا ز دریا برکناری
جهانی پر غمت آنجا نهادیم ۱۲

وگر همرنگ دریا گردی امروز
تو را سلطانی فردا نهادیم ۱۳

دل عطار را در عشق این راه
چه گویی بی سر و بی پا نهادیم ۱۴