در این متن، شاعر از رهایی از تعلقات دنیوی و عشق به معشوق حقیقی سخن میگوید. او از دوری از خودی و رسیدن به حقیقت وجودی خود، و همچنین از انتخاب راه عشق و معنویت به جای ظواهر دنیوی و مادیات صحبت میکند. شاعر به این نتیجه میرسد که تنها راه رسیدن به حقیقت، رها کردن خودی و تعلقات دنیوی و انتخاب راه عشق و معنویت است.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، استفاده از اصطلاحات و مفاهیم عرفانی ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۶۰۱ - ما بار دگر گوشهٔ خمار گرفتیم
دادیم دل از دست و پی یار گرفتیم ۱
دعوی دو کون از دل خود دور فکندیم
پس در ره جانان پی اسرار گرفتیم ۲
از هر دو جهان مهر یکی را بگزیدیم
و از آرزوی او کم اغیار گرفتیم ۳
گفتند خودی تو درین راه حجاب است
ترک خودی خویش به یکبار گرفتیم ۴
ای بس که چو پروانهٔ پر سوخته از شمع
در کوی رجا دامن پندار گرفتیم ۵
از کعبهٔ جان چون که ندیدیم نشانی
از کعبهٔ ظاهر ره خمار گرفتیم ۶
از خرقه و تسبیح چو جز نام ندیدیم
چه خرقه چه تسبیح که زنار گرفتیم ۷
زین دین به تزویر چو دل خیره فروماند
اندر ره دین شیوهٔ کفار گرفتیم ۸
چون هرچه جز او هست درین راه حجاب است
پس ما به یقین مذهب عطار گرفتیم ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.