غزل ۵۱۷ - دل رفت وز جان خبر ندارم

دل رفت وز جان خبر ندارم
این بود سخن دگر ندارم ۱

گرچه شده‌ام چو موی بی او
یک موی ازو خبر ندارم ۲

همچون گویم که در ره او
دارم سر او و سر ندارم ۳

هم بی خبرم ز کار هر دم
هم یک دم کارگر ندارم ۴

راه است بدو ز ذره ذره
من دیدهٔ راهبر ندارم ۵

خورشید همه جهان گرفته است
من سوخته دل نظر ندارم ۶

چندان که روم به نیستی در
از هستی او گذر ندارم ۷

فریاد که زیر پرده مردم
افسوس که پرده در ندارم ۸

گرچه همه چیزها بدیدم
جز نام ز نامور ندارم ۹

زان چیز که اصل چیزها اوست
مویی خبر و اثر ندارم ۱۰

دردا که شدم به خاک و در دست
جز باد ز خشک و تر ندارم ۱۱

فی‌الجمله نصیبه‌ای که بایست
گر دارم ازو وگر ندارم ۱۲

افسانهٔ عشق او شدم من
وافسانه جزین ز بر ندارم ۱۳

با این همه ناامیدی عشق
دل از غم عشق بر ندارم ۱۴

سیمرغ جهانم و چو عطار
یک مرغ به زیر پر ندارم ۱۵