شاعر در این متن از درد فراق و غم هجران معشوق خود می‌نالد. او از رنج‌های عاطفی، سوزش جان، و اشک‌های خونین خود سخن می‌گوید و از بی‌عدالتی فلک و جهان شکایت دارد. دوستانش از حال او می‌پرسند، اما او بیان می‌کند که هیچ زبانی قادر به توصیف رنج‌هایش نیست. او از مرگ معشوق و دفن شدنش در خاک یاد می‌کند و تأکید می‌کند که جهانی از فراق او دیوانه شده است. در پایان، شاعر به تلخی زندگی و جفای جهان اشاره می‌کند.
متن حاوی مضامین عمیق عاطفی مانند فراق، مرگ، و رنج‌های روحی است که درک آن برای سنین پایین ممکن است دشوار باشد. همچنین، استفاده از استعاره‌های پیچیده و مفاهیم فلسفی مانند ناعادلانه بودن جهان، مناسب مخاطبان با سطح بلوغ فکری بالاتر است.
شماره ۲ - ای دل و دیده دل و دیده من پر خونست
سوزش جان من از شرح و بیان افزونست ۱
چشم نم دیده ام از دور فلک پر خون بود
این زمان از غم هجران تو چون جیحونست ۲
دوستانم به تفقّد همه دستان گویند
کای ستمدیده درین واقعه حالت چونست ۳
چه بگویم که درین واقعه بر من چه رسید
هرچه گویم همه دانید کزان افزونست ۴
چون زخار فلک سفله ننالم به ستم
که گل روی تو در خاک لحد مدفونست ۵
در فراق رخ خوب تو چنان می گریم
که رخ جان من از خون جگر گلگونست ۶
لیلی جان من آخر به کجا رفت بگو
که جهانی ز فراق رخ او مجنونست ۷
عمر شیرین چو به تلخی به سرآید ای دل
می کش این درد که بر تو نه بلا اکنونست ۸
از جهان غیر جفانیست نصیبم چه کنم
که مرا پشت دل از غصّه ز غم چون نونست ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
