غزل ۴۶۴ - فتنهٔ زلف دلربای توام

فتنهٔ زلف دلربای توام
تشنهٔ جام جانفزای توام ۱

نیست چون زلف تو سر خویشم
گرچه چون زلف در قفای توام ۲

جز هوای توام نمی‌سازد
زانکه پروردهٔ هوای توام ۳

گر غباری است از منت زآن است
که من خسته خاک پای توام ۴

تا کنارم ز اشک دریا شد
نیست کاری جز آشنای توام ۵

چون به صد وجه تو بلای منی
من به صد درد مبتلای توام ۶

از همه فارغم که در دو جهان
می نیاید به جز رضای توام ۷

بس بود از دو عالم این ملکم
که تو آنی که من گدای توام ۸

از وجود فرید سیر شدم
گمشده در عدم برای توام ۹