این متن شعری عاشقانه است که در آن شاعر از عشق و وفاداری خود به معشوق سخن میگوید. او از جدایی و دوری از معشوق رنج میبرد و خود را به خاک پای او تشبیه میکند. شاعر همچنین از مهربانی و وفاداری خود به معشوق یاد میکند و از این که معشوق از او کینهگیری میکند، اظهار ناراحتی میکند.
این متن حاوی مفاهیم عمیق عاشقانه و احساساتی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند رنج عاشقانه و جدایی ممکن است برای سنین پایینتر سنگین و نامناسب باشد.
غزل ۴۶۳ - خط مکش در وفا کزآن توام
فتنهٔ خط دلستان توام ۱
بی تو با چشم خون فشان همه شب
در غم لعل درفشان توام ۲
از دهانت چو گوش را خبر است
من چرا چشم بر دهان توام ۳
از تو تا برکنار ماند دلم
بی تو چون موی از میان توام ۴
نیم جان داشتم غم تو بسوخت
گر کنون زندهام به جان توام ۵
روی خود ز آستین مپوش که من
روی بر خاک آستان توام ۶
می ندانم من سبکدل هیچ
تا چرا رایگان گران توام ۷
کینهگیری ز من نکو نبود
چون تو دانی که مهربان توام ۸
چون زنم در هوای تو پر و بال
که نه من مرغ آشیان توام ۹
همچو عطار مانده باده به دست
کمترین سگ ز چاکران توام ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.