خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
شاعر در این ابیات عشق و دلدادگی خود را به معشوق بیان می‌کند و از فداکاری و ایثار خود برای او سخن می‌گوید. او از عشق سوزان و بادهای عاشقانه‌ای می‌گوید که باعث شده‌اند اشک‌هایش با خاک درگاه معشوق آمیخته شود.
محتوا شامل مضامین عاشقانه و احساسی عمیق است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌های پیچیده و زبان شاعرانه نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
شماره ۲۰۵ - دل را به سر زلف تو آویخته ام
دل را به سر زلف تو آویخته ام
جان را به نثار مقدمت ریخته ام ۱
از آتش و باد عشقت آب رخ خویش
با خاک درت روان برآمیخته ام ۲
جان را به نثار مقدمت ریخته ام ۱
از آتش و باد عشقت آب رخ خویش
با خاک درت روان برآمیخته ام ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۰۴ - رخسار تو چون دمشق و زلف تو چو شام
گوهر بعدی:شماره ۲۰۶ - چون شمع به هجران رخت سوخته ام
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
