غزل ۴۲۱ - در عشق تو من توام تو من باش

در عشق تو من توام تو من باش
یک پیرهن است گو دو تن باش ۱

چون یک تن را هزار جان هست
گو یک جان را هزار تن باش ۲

نی نی که نه یک تن و نه یک جانست
هیچند همه تو خویشتن باش ۳

چون جمله یکی است در حقیقت
گو یک تن را دو پیرهن باش ۴

جانا همه آن تو شدم من
من آن توام تو آن من باش ۵

ای دل به میان این سخن در
مانندهٔ مرده در کفن باش ۶

چون سوسن ده زبان درین سر
می‌دار زبان و بی سخن باش ۷

یک رمز مگوی لیک چون گل
می‌خند خوش و همه دهن باش ۸

گر گویندت که کافری چیست
گو عاشق زلف پر شکن باش ۹

ور پرسندت که چیست ایمان
گو روی ببین و نعره‌زن باش ۱۰

گر روی بدین حدیث داری
چون ابراهیم بت‌شکن باش ۱۱

ور گویندت ببایدت سوخت
تو خود ز برای سوختن باش ۱۲

ور کشتن تو دهند فتوی
در کشتن خود به تاختن باش ۱۳

مانند حسین بر سر دار
در کشتن و سوختن حسن باش ۱۴

انگشت‌زن فنای خود شو
وانگشت نمای مرد و زن باش ۱۵

گه ماده و گاه نر چه باشی
گر مرغی ویی نه چون زغن باش ۱۶

انجام ره تو گفت عطار
رسوای هزار انجمن باش ۱۷