غزل ۴۰۵ - عشق تو مرا ستد ز من باز

عشق تو مرا ستد ز من باز
وافگند مرا ز جان و تن باز ۱

تا خاص خودم گرفت کلی
می‌نگذارد مرا به من باز ۲

بگرفت مرا چنان که مویی
نتوان آمد به خویشتن باز ۳

آن جامه که از تو جان ما یافت
می نتوان کرد از شکن باز ۴

روزی ز شکن کنند بازش
کز چهرهٔ ما شود کفن باز ۵

کی در تو رسد کسی که جاوید
در راه تو ماند مرد و زن باز ۶

چون در تو نمی‌توان رسیدن
نومید نمی‌توان شدن باز ۷

درد تو رسیدهٔ تمام است
من بی تو دریده پیرهن باز ۸

چون لاف وصال تو می‌زنم من
چون پرده کنم ازین سخن باز ۹

چون می‌دانم که روز آخر
حسرت ماند ز من به تن باز ۱۰

از قرب تو کان وطنگهم بود
دل مانده ز نفس راهزن باز ۱۱

عطار از آن وطن فتاده است
او را برسان بدان وطن باز ۱۲