غزل ۴۰۶ - ای دل ز دلبران جهانت گزیده باز

ای دل ز دلبران جهانت گزیده باز
پیوسته با تو و ز دو عالم بریده باز ۱

خورشید کز فروغ جمالش جهان پر است
هر روز پیش روی تو بر سر دویده باز ۲

هر شب سپهر پردهٔ زربفت ساخته
رویت به دست صبح به یکدم دریده باز ۳

بدری که در مقابل خورشید آمدست
از خجلت رخت به هلالی رسیده باز ۴

در پای اسب خیل خیال تو آفتاب
زربفت هر شبانگهیی گستریده باز ۵

از شوق ابروی و رخ تو ماه ره نورد
صد ره تمام گشته و صد ره خمیده باز ۶

گر زاهد زمانه ببیند جمال تو
از دامن تو دست ندارد کشیده باز ۷

چون از برای روی تو خون می‌خورد دلم
آن خون از آن نهاد به روی و به دیده باز ۸

لعل شکر فروش تو بخشیده یک شکر
عطار را ز دست مشقت خریده باز ۹