غزل ۴۰۴ - گرفتم عشق روی تو ز سر باز

گرفتم عشق روی تو ز سر باز
همی پرسم ز کوی تو خبر باز ۱

چه گر عشق تو دریایی است آتش
فکندم خویشتن را در خطر باز ۲

دواسبه راه رندان برگرفتم
به کار خود درافتادم ز خر باز ۳

فتادم در میان دردنوشان
نهادم زهد و قرائی به در باز ۴

میان جمع رندان خرابات
چو شمعی آمدم رفتم به سر باز ۵

چنان از دردیت بی خویش گشتم
که گفتم نیست از جانم اثر باز ۶

منم جانا و جانی در هوایت
ندارم هیچ جز جانی دگر باز ۷

دلم زنجیر هستی بگسلاند
اگر بر دل کنی ناگاه در باز ۸

همای همتم از غیرت تو
نیارد کرد از هم بال و پر باز ۹

چه می‌گویم که جانها نیست گردد
اگر گیری ز جانها یک نظر باز ۱۰

دل عطار از آهی که دانی
رهی دارد به سوی تو سحر باز ۱۱