شماره ۷۱۱ - کردگارم مگر از غیب دری بگشاید

کردگارم مگر از غیب دری بگشاید
رهی از لطف به کوی تو مرا بنماید ۱

هست امید من دلخسته که لطف و کرمش
گره از کار فروبسته ما بگشاید ۲

پیش از این در ظلمات شب هجرم بکشد
بو که خورشید وصال تو رخی بنماید ۳

از جفایی که فلک کرد بدین خسته دلم
عقل سرگشته سرانگشت تحیر خاید ۴

خاطر از تیغ جفای تو چنان مجروحست
که ورا مرهمی از لطف خدا می باید ۵

گر کسی درد نهد بر دل مسکین کسی
گرش از لطف دوا نیز فرستد شاید ۶

حالیا مادر ایام جهان حامله ایست
تا ببینیم که دیگر چه از او می زاید ۷