این شعر عاشقانه و عرفانی از عطار نیشابوری است که در آن شاعر از عشق و اشتیاق به معشوق سخن میگوید. او از تاثیرات عمیق عشق بر دل و جان خود میگوید و بیان میکند که چگونه عشق معشوق او را از خود بیخود کرده و باعث رنج و اندوهش شده است. شاعر همچنین از ناپایداری و بیثباتی در عشق و توبههای مکرر خود سخن میگوید.
این شعر حاوی مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند رنج عشق و اندوه ممکن است برای سنین پایینتر سنگین و نامناسب باشد.
غزل ۳۳۶ - تا سر زلف تو درهم میرود
در جهان صد خون به یک دم میرود ۱
تا بدیدم زلف تو ای جان و دل
دل ز دستم رفت و جان هم میرود ۲
دل ندارم تا غم زلفت خورم
وین سخن از جان پر غم میرود ۳
آسمان از اشتیاق روی تو
همچو زلفت پشت پر خم میرود ۴
دل در اندوه تو مرد و این بتر
کز پی دل جان به ماتم میرود ۵
میدهی دم میستانی جان من
راستی بیعی مسلم میرود ۶
هر زمانی توبهای میبشکنی
توبه الحق با تو محکم میرود ۷
ناز کم کن زانکه تا خطت دمید
آنچه میرفتت کنون کم میرود ۸
خون مخور عطار را کز شوق تو
با دلی پر خون ز عالم میرود ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.