این متن به موضوعات فلسفی و اخلاقی مانند گذرایی عمر، ناپایداری جهان، و اهمیت استفاده بهینه از زمان میپردازد. شاعر از خواننده میخواهد که به جای غرق شدن در سرگرمیها و لذتهای زودگذر، به فکر اصلاح خود و استفاده مفید از عمر باشد.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند مرگ و ناپایداری جهان ممکن است برای مخاطبان جوانتر سنگین و نامفهوم باشد.
غزل ۳۳۷ - چه سازی سرای و چه گویی سرود
فروشو بدین خاک تیره فرود ۱
یقیندان که همچون تو بسیار کس
فکندست در چرخ چرخ کبود ۲
چه برخیزد از خود و آهن تو را
چو سر آهنین نیست در زیر خود ۳
اگر جامهٔ عمر تو زآهن است
اجل بگسلد از همش تار و پود ۴
اگر سر کشی زین پل هفت طاق
سر و سنگ ماننده ی آب رود ۵
ز سرگشتگی زیر چوگان چرخ
چو گویی ندانی فراز از فرود ۶
چو دور سپهرت نخواهد گذاشت
ز دور سپهری چه نالی چو رود ۷
رفیقان همراز را کن وداع
عزیزان همدرد را کن درود ۸
درخت بتر بودن از بن بکن
ز شاخ بهی کن کلوخ آمرود ۹
مکن همچو عطار عمر عزیز
همه ضایع اندر سرای و سرود ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.