شماره ۲۳۰ - فراغتیست مرا از جهان و هرچه دروست

فراغتیست مرا از جهان و هرچه دروست
چه باک دارم از اندیشه های دشمن و دوست ۱

مرا اگر چو سخن خلق در دهان گیرند
غریب نیست صدف دایماً پر از لولوست ۲

کسی که از بد و نیک زمانه دست بشست
معینست که فارغ ز مادح و بدگوست ۳

چو پاک دامنی آفتاب مشهورست
چه باک اگر شب تاریک در مقابل اوست ۴

به رسم تضمین این بیت دلکش آوردم
ز شعر شیخ که جانم به طبع دارد دوست ۵

«ز دست دشمنم ای دوستان شکایت نیست
شکایتم همه از دوستان دشمن خوست» ۶

نسیم گلشن طبعم حسود تر دامن
شنیده است که چون باد خلد عنبربوست ۷

به سان غنچه که بر وی وزد صبا هر دم
از آن معاینه بر خویشتن بدرّد پوست ۸

جهان خوشست چو سرو از چمن مرو بیرون
که جای مردم روشن روان کنون لب جوست ۹