این متن شعری است که در آن شاعر از زیبایی و جذابیت معشوق خود سخن میگوید و تأثیرات عمیق این زیبایی را بر جهان و اطرافیان توصیف میکند. شاعر از زلف دلستان، لبهای شیرین و نگاه جادویی معشوق صحبت میکند و بیان میکند که این زیبایی باعث ایجاد فتنه و شور در جهان میشود. همچنین، شاعر از احساسات خود و تأثیرات عشق بر قلبش سخن میگوید.
این متن شامل مفاهیم عمیق عاشقانه و زیباییشناسی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و تشبیهات پیچیده ممکن است نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی داشته باشد.
غزل ۳۱۱ - چو تاب در سر آن زلف دلستان فکند
هزار فتنه و آشوب در جهان فکند ۱
چو شور پستهٔ تو تلخیی کند به شکر
هزار شور و شغب در شکرستان فکند ۲
چو خلق را به سر آستین به خود خواند
به غمزهشان بکشد خون برآستان فکند ۳
چون جشن ساخت بتان را چو خاتمی شد ماه
که بو که خاتم مه نیز در میان فکند ۴
به پیش خلق مرا دی بزد به زخم زبان
که تا به طنز مرا خلق در زبان فکند ۵
بتا ز زلف تو زان خیره گشت روی زمین
که سایه بر سر خورشید آسمان فکند ۶
اگر شبی برم آیی به جان تو که دلم
بر آتش تو به جای سپند جان فکند ۷
دلم ببردی و عطار اگر ز پس آید
چنان بود که پس تیر در، کمان فکند ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.