شماره ۱۹۷ - تا پیر می فروش چه آمد سعادتش

تا پیر می فروش چه آمد سعادتش
کآمد سعادت ابدی در ارادتش ۱

دل را که چون شهید جفا کرد تا بحشر
در حق من قبول نباشد شهادتش ۲

ما معصیت بقصد ریا خود نمیکنیم
تا شیخ را چه قصد بود از عبادتش ۳

اکنون شدم هلاک بیا بر مزار من
بیمار خویش را که نکردی عیادتش ۴

با پیر ما کسی که نبودش ارادتی
هر طاعتی که کرد بباید اعادتش ۵

هر کشته ای که روز جزا دامنش گرفت
گردید بی نصیب ز اجر شهادتش ۶

چندیست کرده ترک دل آزاری (سحاب)
کآزار تازه ای رسد از ترک عادتش ۷