شماره ۱۹۶ - هر که دید آن گل عارض مژه ی خون بارش

هر که دید آن گل عارض مژه ی خون بارش
گلستانیست که گل میدمد از هر خارش ۱

قیمت یگ نگهش را به دو عالم بستند
آه از آنان که شکستند چنین بازارش ۲

ترسم این خواب گرانی که بود بخت مرا
عاقبت ناله ی من هم نکند بیدارش ۳

آب و رنگش ز سرشک غم و خون جگر است
هر گل فصل که سر میزند از گلزارش ۴

وه که هر دم طمع عقده گشایی دارد
دل از آن زلف که صد عقده بود در کارش ۵

از شرف بر سر خورشید بود سایه فکن
بر سر هر که بود سایه ای از دیوارش ۶

بوی جان میدهد آن زلف مگر سوده (سحاب)
به غبار در دارای فلک دربارش ۷

جم نشان فتحعلی شه که به حکمش گردون
اختران فلک از ثابت و از سیارش ۸