این متن شعری است که از عشق، رنج هجران، بیعدالتی و اندوه سخن میگوید. شاعر از درد دوری معشوق، بیگناهی و انتظار کشیدن در راه عشق مینالد و گاهی به مصلحتاندیشی و رقابت اشاره میکند. همچنین، از تأثیرات ویرانگر غم و هجران بر زندگی خود میگوید.
متن دارای مضامین عمیق عاطفی و اجتماعی است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسب است. همچنین، برخی از مفاهیم مانند بیعدالتی و رنج هجران ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد.
شماره ۱۲۱ - هر زمان دامن به خون بی گناهی تر کند
چون رسد نوبت به من اندیشه از محشر کند ۱
سالها کردیم بر کوی تو در سر خاکها
تا که در کوی تو دیگر خاک ما بر سر کند ۲
قوت یک آه دارد دل نمیداند کز آن
چارهٔ بیداد آن یا کینهٔ اختر کند ۳
دست هجران تواش در بر کند صد جامه چاک
هرکه روزی خلعت وصل تو را در بر کند ۴
پر بود چون ساغر من دایم از خون جگر
بعد مردن دگر کسی خاک مرا ساغر کند ۵
گاهی از وارستگی حرفی برای مصلحت
با رقیبان گویم و ترسم که او باور کند ۶
آتش غم صرصر هجرش کند با من سحاب
آنچه آتش با گیا صرصر به خاکستر کند ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.