این متن به توصیف تحولات درونی و بیرونی یک فرد میپردازد که از دین و آیین رسمی فاصله گرفته و به سمت رندی و قلندری روی آورده است. او از توبه و زهد دست کشیده و به کافری و رندی گرایش پیدا کرده است. در نهایت، او به دردی عمیق پی برده و به صفا و دلبری رسیده است. عطار نیز در این مسیر، به تلبیس و مکر روی آورده است.
این متن حاوی مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، مفاهیمی مانند کافری، رندی و قلندری نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد تا به درستی درک شود.
غزل ۲۱۷ - دل دست به کافری بر آورد
وآیین قلندری بر آورد ۱
قرائی و تایبی نمیخواست
رندی و مقامری بر آورد ۲
دین و ره ایزدی رها کرد
کیش بت آزری بر آورد ۳
در کنج نفاق سر فرو برد
سالوس و سیه گری بر آورد ۴
از توبه و زهد توبهها کرد
مؤمن شد و کافری بر آورد ۵
تا دردی درد بیدلان خورد
صافی شد و دلبری بر آورد ۶
عطار چو بحث حال خود کرد
تلبیس و مزوری بر آورد ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.