این متن شعری است که به دعوت به مبارزه و انقلاب علیه ظلم و ستم میپردازد. شاعر از تودهها میخواهد که دست به اقدام بزنند، کاخ ستم را ویران کنند و از اشک و آه دل به انقلاب کامل برسند. همچنین، تأکید بر عشق، فداکاری و از خودگذشتگی در راه هدف دارد.
محتوا شامل مفاهیم انقلابی، مبارزه و فداکاری است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال نامفهوم یا نامناسب باشد. همچنین، برخی تصاویر شاعرانه مانند غرق شدن در خون ممکن است برای مخاطبان جوان تر سنگین باشد.
شماره ۱۷۶ - ای توده دست قدرت از آستین برون کن
وین کاخ جور و کین را تا پایه سرنگون کن ۱
از اشک و آه ای دل کی می بری تو حاصل
از انقلاب کامل خود را غریق خون کن ۲
با صد زبان حقگو لب بند از هیاهو
در پنجه غم او خود را چو من زبون کن ۳
چون کوهکن به تمکین بسپار جان شیرین
وز خون خویش رنگین دامان بیستون کن ۴
با فکر بکر عاقل آسان نگشت مشکل
دیوانه وار منزل در وادی جنون کن ۵
در راه عشق یاری باری چو پا گذاری
آن همتی که داری بر خویش رهنمون کن ۶
در انتظار آن گل فریاد کن چو بلبل
آشفته زلف سنبل از اشک لاله گون کن ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.