خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر عاشقانه و عرفانی از حافظ، به بیان احساسات عمیق عاشقانه، تقدیر و امید به آینده می‌پردازد. شاعر از عشق، درد دل، اقبال و نوروز سخن می‌گوید و با استفاده از استعاره‌های زیبا، مفاهیم عمیقی را منتقل می‌کند.
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه در این شعر ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌های پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
شماره ۶۰ - آنکه آتش برفروزد آه دل افروز ماست
آنکه آتش برفروزد آه دل افروز ماست
وآنکه عالم را بسوزد ناله ی جان سوز ماست ۱
بر سر ما پا مزن منعم که چندی بعد از این
طایر اقبال و دولت مرغ دست آموز ماست ۲
نیست جز انگشتری این گنبد فیروز رنگ
گردشش آن هم به دست طالع فیروز ماست ۳
نام مسکین و غنی روزی که محو و کهنه گشت
با تساوی عموم آن روز نو، نوروز ماست ۴
نوک مژگان تو را با فرخی گفتم که چیست
گفت این برگشته پیکان ناوک دلدوز ماست ۵
وآنکه عالم را بسوزد ناله ی جان سوز ماست ۱
بر سر ما پا مزن منعم که چندی بعد از این
طایر اقبال و دولت مرغ دست آموز ماست ۲
نیست جز انگشتری این گنبد فیروز رنگ
گردشش آن هم به دست طالع فیروز ماست ۳
نام مسکین و غنی روزی که محو و کهنه گشت
با تساوی عموم آن روز نو، نوروز ماست ۴
نوک مژگان تو را با فرخی گفتم که چیست
گفت این برگشته پیکان ناوک دلدوز ماست ۵
این گوهر را بشنوید
خوانش
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۵۹ - روزگاریست که در دشت جنون خانه ماست
گوهر بعدی:شماره ۶۱ - دوش از مهر به من آن مه محبوب گذشت
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
