غزل ۷۲ - چشم خوشش مست نیست لیک چو مستان خوش است

چشم خوشش مست نیست لیک چو مستان خوش است
خوشی چشمش از آنست کین همه دستان خوش است ۱

نرگس دستان گرش دست دل از حیله برد
هرچه کند چشم او ور ببرد جان خوش است ۲

زلف پریشانش را حلقه به گوشم از آنک
بر رخ چون ماه او زلف پریشان خوش است ۳

خندهٔ شیرین او گریهٔ من تلخ کرد
گریهٔ خونین من زان لب خندان خوش است ۴

پستهٔ شیرین او شور دل عاشقانش
شور دل عاشقانش زین شکرستان خوش است ۵

چون سخنش را گذر بر لب شیرین اوست
آن سخن تلخ او همچو شکر زان خوش است ۶

عقل لبش را مرید از بن دندان شده است
نیست درین هیچ شک کان لب و دندان خوش است ۷

سبزهٔ خطش دمید بر لب آب حیات
با خط سرسبز او چشمهٔ حیوان خوش است ۸

بحر صفت شد به نطق خاطر عطار ازو
در صفت حسن او بحر درافشان خوش است ۹