خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن به توصیف زیبایی و تأثیر حرکت و نگاه یک شخص (احتمالاً معشوق) بر طبیعت می‌پردازد. نخل‌ها از خرامیدن او سرافراز می‌شوند، موج‌های حرکتش زمین را مانند تذرو (طاووس) می‌کند، و نرگس‌های باغ از خنده‌هایش شادمان می‌شوند.
متن دارای مفاهیم عاشقانه و ادبی است که ممکن است برای درک کامل نیاز به بلوغ فکری و ادبی داشته باشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و تشبیه‌های پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد.
شماره ۱۸۰ - هوا را سرافرازی می دهد نخل خرامانت
هوا را سرافرازی می دهد نخل خرامانت
تذروستان شود روی زمین از موج جولانت ۱
ز حیرت سرگرانی کم نگه اما چه می دانی
که نرگسدان کند باغ نگه را چشم خندانت ۲
تذروستان شود روی زمین از موج جولانت ۱
ز حیرت سرگرانی کم نگه اما چه می دانی
که نرگسدان کند باغ نگه را چشم خندانت ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۷۹ - یاد او کرد ز دل تا چشم حیران گل شکفت
گوهر بعدی:شماره ۱۸۱ - چو گل بر غنچه می خندد دهانت
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
