شماره ۲۰۲ - به گلشنی دلم از دست باغبان تنگ است

به گلشنی دلم از دست باغبان تنگ است
که جای نکهت گل هم به گلستان تنگ است ۱

سخن به لعل که شد آشنا نمی دانم
که دستگاه سخن بر سخنوران تنگ است ۲

نگشته است کسی از فغان من دلتنگ
ز میزبانی صبرم دل فغان تنگ است ۳

دل شکفته چه جویم که غربتم وطن است
چگونه بال گشایم که آسمان تنگ است ۴

ز دست تیغ تو بس کار بر جهان شد تنگ
لباس زخم بر اندام کشتگان تنگ است ۵

ز بسکه پر شده از کینه ام دل عالم
ز التفات بتان خلق عاشقان تنگ است ۶

چنین که پر شده از آه من زمانه اسیر
خیال عکس در آیینه گمان تنگ است ۷