شماره ۲۵۰ - ذکر تو هوش [و] فکر تو از خویش می برد

ذکر تو هوش [و] فکر تو از خویش می برد
بار خودی خیال تو از پیش می برد ۱

هر خار، کان کشیده به مژگان ز پای گل
بلبل به یادگار دل ریش می برد ۲

تنها نه فارغ از غم دنیاش می کند
غم ها ز دل برون دل درویش می برد ۳

هر گه که دل به خنجر نازی شود دچار
خود را قفا کشیده مرا پیش می برد ۴

اندوه کرد جمع سعیدا برای دل
دریوزه ای به خدمت درویش می برد ۵