شماره ۲۴۹ - چه [دلبری] است که هرگاه ناز می آرد

چه [دلبری] است که هرگاه ناز می آرد
تمام ناشده نازش [نیاز] می آرد ۱

بغیر نخوت حج، حاجی بیابانگرد
دگر چه تحفه ز راه حجاز می آرد ۲

در این سراچهٔ بازیچه، می ندانم کیست
که هر زمان ز خودم برده باز می آرد ۳

چو در عرق گل رخسار شعله ریز شود
چو شمع، جان مرا در گداز می آرد ۴

چه عشوه غمزه چه ناز و کرشمه از هر سو
جداجدا به دلم ترکتاز می آرد ۵

نگاه چشم تو ما را به گفتگو آورد
که باده بر سر افشای راز می آرد ۶

خیال قامت او چون رسد به یاد، مرا
پی کشیدن آه دراز می آرد ۷

چه همت است سعیدا به عشق، بالا دست
که جغد می برد و شاهباز می آرد ۸