شماره ۱۸۹ - جوهر تیغی که من بر آن کمر می بینمت

جوهر تیغی که من بر آن کمر می بینمت
سبزهٔ خاک شهیدان تا کمر می بینمت ۱

خنده کردی و تبسم آن دهان تنگ را
حقهٔ لعل پر از در و گهر می بینمت ۲

تا کجا پا را حنایی کرده بیرون آمدی
باز از خون شهیدان دست تر می بینمت ۳

جزو [و] کلی را که گنجد در خیال آدمی
خود تو می دانی که از آن بیشتر می بینمت ۴

همچو عمر عاشقان بی قرار و بی شکیب
گاه از نزدیک دوری در گذر می بینمت ۵

از محالات است دیدن با نظر روی تو را
خوش محال است این که من عین نظر می بینمت ۶

دید جانان بی سر و پایم به کوی خویش گفت
چون نگاه حیرتی بی بال و پر می بینمت ۷

باز ای کاکل مگر گرد سرش گردیده ای
در نزاکت خوبتر از مشک تر می بینمت ۸

می روم گاهی ز خود گه باز می آیم به خود
گاه در خود گاه در جای دگر می بینمت ۹

در خراباتم سعیدا دید هشیاری و گفت
با وجود مفلسی ها معتبر می بینمت ۱۰