شماره ۱۹۰ - ز من جان خواست جانان گفتمش از جان به جان منت

ز من جان خواست جانان گفتمش از جان به جان منت
بجان و دل کشیدن می توان از جان جان منت ۱

میان ما و او راه سخن از دل به دل باشد
که نتواند گذارد با ادا فهمان زبان منت ۲

قبول شیب و بالا کی کند طبع بلند ما؟
ز پستی همت عیسی کشید از آسمان منت ۳

هما را آشیان می بود اگر در طور همت جا
به سنگ سرمه ای کی می کشید از استخوان منت ۴

از آن یک دم که بر گردون قدم در رفت و آمد زد
کشد از پای او تا روز محشر آسمان منت ۵

به زردی روی تا بنهاد خورشید جمال گل
به جای توتیا نرگس کشد از زعفران منت ۶

به سخت و نرم گردون چون کنم سرخم که از عالم
برون می آید و کی می کشد تیر از کمان منت ۷

نظر از پشت پای خویش هرگز برنمی دارد
ز بس آن چشم شهلا می کشد زان ابروان منت ۸

متاع نازنینان نیست غیر از ناز در عالم
که یوسف کرد بار خویشتن بر کاروان منت ۹

به امیدی که از یک کس گشاید این گره شاید
سعیدا می کشد تا حشر از پیر و جوان منت ۱۰