شماره ۱۲۷ - جان بخشی یی که با لب لعل تو ای پری است

جان بخشی یی که با لب لعل تو ای پری است
چون چشمه حیات ز پاکیزه گوهریست ۱

خاصیتی که جوهر حسن تو می دهد
از خوب سیرتی است نه از خوب منظری است ۲

آن یوسفی که در سر بازار حسن تو
صد آفتاب با رخ چون ماه و مشتری است ۳

ما زهر غم خوریم و تو می با شکر لبان
ما جان دهیم و لعل تو در ذره پروری است ۴

دل آن پری به دست نگاری کجا دهد
نقش نگار در کف او دام دلبری است ۵

کی آدمی به وصل پری راه می برد
دیوانه است هر که طلبکار آن پری است ۶

ای آب خضر ظلمت اهلی ز بخت اوست
ورنی فروغ روی تو خورشید خاوری است ۷