شماره ۴۷۵ - در شب هجران که یادت طاقت از من می برد

در شب هجران که یادت طاقت از من می برد
اشک پیغ ام گریبان را بدامن می برد ۱

قسمت هر کس بقدر رتبهٔ او می رسد
کوه فیض نوبهاران را به دامن می برد ۲

ترک من سرخانهٔ نازش بلند افتاده است
پنجهٔ خورشید زان مژگان پرفن می برد ۳

زینتی چون عیب پوشی نیست اهل دید را
سرمه از تاریکی شب چشم روزن می برد ۴

سینه گلزار است تا باقی است درد عشق یار
کز گداز دل چراغ داغ روغن می برد ۵

در خمار از عارضش تا رنگ در پرواز شد
باد نوروزی پی سامان گلشن می برد ۶

نیست جویا غیر عزلت سنج کنج نیستی
گر کسی رخت سلامت را به مامن می برد ۷