خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
این شعر به زیبایی‌های طبیعت و احساسات عاشقانه می‌پردازد. با استفاده از تصاویری مانند گل، سنبل، باغ، و بلبل، شاعر احساساتی مانند رشک، شرم، و هجران را بیان می‌کند. تأثیر زیبایی معشوق بر طبیعت و احساسات شاعر به‌صورت نمادین توصیف شده است.
این شعر دارای مفاهیم عاطفی و نمادین است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از اصطلاحات ادبی و پیچیدگی‌های زبانی آن، مناسب مخاطبانی با سطح درک ادبی بالاتر است.
شماره ۱۷۰ - نه همین رشک رخ و زلفش گل و سنبل گداخت
نه همین رشک رخ و زلفش گل و سنبل گداخت
خاک پای باغ را تا ریشه های گل گداخت ۱
از هوای گلستان صاف طراوت می چکد
یا ز شرم بوی زلفش نکهت سنبل گداخت؟ ۲
صد گلستان آرزو را آبیاری می کند
در خزان از بس ز هجر گل دل بلبل گداخت ۳
همچو شبنم آب شد جویا گل از رشک رخش
نه همین سنبل به باغ از شرم آن کاکل گداخت ۴
خاک پای باغ را تا ریشه های گل گداخت ۱
از هوای گلستان صاف طراوت می چکد
یا ز شرم بوی زلفش نکهت سنبل گداخت؟ ۲
صد گلستان آرزو را آبیاری می کند
در خزان از بس ز هجر گل دل بلبل گداخت ۳
همچو شبنم آب شد جویا گل از رشک رخش
نه همین سنبل به باغ از شرم آن کاکل گداخت ۴
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۶۹ - هر نالهٔ دل من آواز دلگشایی است
گوهر بعدی:شماره ۱۷۱ - موسم جوش گل و نسترن است
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
